Promienne Orędzie Zakonu Sufich


W imię Boga Miłosiernego i Łaskawego
Chwała Bogu Panu Światów.
Miłosiernemu i Łaskawemu
Królowi dnia Sądu.
Ciebie jednego czcimy i ciebie jednego prosimy o pomoc.
Prowadź nas Drogą prostą,
Drogą tych, których obdarzyłeś Dobrodziejstwami (Miłością),
nie zaś tych na których jesteś zagniewany, ani tych, którzy błądzą.


1. Oto Siedem Wersetów często powtarzanych, które stanowią Otwarcie Świętej Księgi oraz Modlitwę. Siedem Wersetów Modlitwy Otwierającej to skrócony obraz siedmiu stopni duchowej Drogi Pielgrzyma, który wspina się do swego Stwórcy. Fatiha (Otwarcie) stanowi siedem stopni ścieżki Mądrości jaką w istocie jest każdy Zakon Suficki i może być przyrównana do siedmiu stopni perskiej piramidy zwanej ziguratem. Salat (Modlitwa), to znak, że tych siedem fraz stanowi całkowitą i doskonała modlitwę, a liczba siedem - symbol mistycznej doskonałości - dodatkowo wskazuje na pełnie i doskonałość tych wersetów jako uniwersalnej Modlitwy każdego autentycznego Zakonu Sufi. Każdy murid (uczeń) sufickiej Drogi recytuje, intonuje lub powtarza w myśli wersety tej Modlitwy (Salat) kilkanaście, a nawet kilkadziesiąt razy każdego dnia swego życia. Wierni duchowej Drodze objawionej przez Archanioła Gabriela intonują zwykle nie mniej niż 17 razy dziennie, częściowo półgłosem, a częściowo w myślach. Modlitwa Otwierająca bywa też tematem skupienia myśli w czasie podróży czy spaceru. Częste powtarzanie słów Otwarcia w myślach, w różnych warunkach i okolicznościach może być źródłem Radości i Ekstazy, źródłem Azim dla wszystkich, którzy poczuwają się od jedności serca z Zakonem Sufi lub Bractwem Subudh. Fatiha jest sposobem oddawania czci i chwały Bogu Stwórcy, sposobem objawionym przez Archanioła Gabriela Abrahamowi i Izmaelowi, a potem ponownie Muhammadowi. Odkrycie jak każdy werset staje się ideą objawiającą kolejny stopień ścieżki Mądrości staje się zadaniem Pielgrzyma podążającego za przewodnictwem w każdym z sufickich zakonów życia mistycznego. Nie można zrobić żadnych postępów na duchowej drodze sufickich zakonów bez należytego utwierdzenia i pogłębienia Fatiha w swoim sercu i umyśle. Myśli i uczucia adepta muszą zacząć żyć wpierw tą Modlitwą, zanim człowiek poszukujący będzie mógł otrzymać właściwe duchowe przewodnictwo.

2. Siedem Wersetów często powtarzanych to esencja całej Świętej Księgi objawionej przez Gabriela, a bez pojęcia Fatiha nikt nie zrozumiał jeszcze istoty Orędzia Sufich. Siedem gromów przemawiających swym głosem, o których mówi Apokalipsa Jana to właśnie proroctwo o Siedmiu Wersetach Salat, Modlitwy zwanej też Chwalebną (Hamd) i Rozkoszną (Azim). Otwarta książeczka Apokalipsy to także symbol naszej sufickiej Modlitwy, gdyż hebrajskie Fatoah oznacza waśnie zdolność Otwarcia wnętrza człowieka przed Bogiem Stwórcą i każdy kto odczyta Ap. 10.1-3 zrozumie to proroctwo Gabriela dane wieki przed ponownym objawieniem Modlitwy Mohammadowi. Recytując Siedem Wersetów podążamy w ślady proroków posłanych do całej ludzkości, Abrahama, Izmaela i Mohammada. Jest to pewny kierunek, pewne ślady i znaki oraz pewne przewodnictwo. Adepci sufickiej Drogi Bożej (Sirat) kultywują codziennie głębsze rozważanie jednego z wersetów Modlitwy, aby odkryć płynące tym przewodem niebiań ..........

Czytaj dalej!

Shaikh Szarf-ud-din Maneri
(Makh–dum–ul–Mulk)

Syn Szaikha Yahiâ urodzony w Maner w poblizu Patny w indyjskim stanie Bihar. Otrzymał wewnętrzne duchowe oświecenie od od mistycznego proroka Khizra. Wtajemniczony ostatecznie przez Mistrza Najîb-ud-dîn Firdausî w pobliżu Delhi. Jego mauzoleum w stanie Bihar jest częstym miejscem sufickich pielgrzymek. Żył na przełomie XIV i XV wieku. Zostawił wiele listów z naukami w języku perskim, co jest tradycją, że mistrzowie piszą listy z naukami do swych uczniów, które później są źródłem przekazu.

Gatheki - Listy Sufickiego Nauczyciela

Religia, Ścieżka i Prawda
Religia (Szariat), Ścieżka (Tariqat) i Prawda (Haqiqat)

Religia (Szariat) jest drogą ustanowioną przez proroka dla jego wyznawców, drogą położoną z pomocą Boga. Wszyscy prorocy na równi zwracają uwagę ludzi do monoteizmu i służby. Tak więc mamy tylko jedną religię, jedno wezwanie i jednego Boga. Ich nauki nie mogą być sprzeczne, jako że opierają się na Boskiej Inspiracji. Różnica jest zaledwie werbalna i formalna, ale w zasadach i podstawach nie ma żadnej różnicy. Są oni duchowymi lekarzami ludzkości i przepisują religie swym poszczególnym wyznawcom stosownie do ich potrzeb. Religia składa się z szeregu nakazów, zaleceń i zakazów i dotyczy monoteizmu, oczyszczenia ciała, modlitw, postów, pielgrzymek, świętej wojny, dobroczynności, jałmużny itd.

Ścieżka (Tariqat) opiera się na religii i polega na poszukiwaniu istoty, esencji form, którymi zajmuje się religia, badaniu ich, dociekaniu, oczyszczaniu serca, oczyszczaniu natury moralnej i duchowej z nieczystości takich jak hipokryzja (obłuda), skąpstwo, politeizm itd. Religia dotyczy zewnętrznego sposobu prowadzenia się i oczyszczania ciała. Ścieżka natomiast zajmuje się oczyszczaniem wewnętrznym.

Religia jest sygnałem zewnętrznego oczyszczania. Prawda jest znakiem czy dźwiękiem stanu wewnętrznej kondycji. To pierwsze (religia) podlega zmianom, jest dziełem człowieka i może być w pewien sposób nabyte, osiągnięte. To drugie (prawda) jest niezmienne, takie same od czasów Adama aż po koniec świata i jest Boską Łaską. Pierwsze jest jak materia czy ciało. Drugie natomiast jest jak duch czy dusza.

[O wyższym etapie po prostu wspomniano w Fawaed-i-Rukni jako o Marefat (Boskiej Wiedzy), bez jakichkolwiek dodatkowych wyjaśnień… Tak więc Szariat odpowiada religii egzoterycznej każdego narodu. Tariqat natomiast odpowiada mniejszym tajemnicom starożytnych zachodnich mistyków, czyli Ścieżce właściwej wschodnim mistykom. Marat (Marefat) odpowiada etapowi doskonałego człowieka, czyli Mistrza]

Oczyszczenie

To czystość czyni człowieka poważanym i szanowanym. Jest to magazyn wszelkich błogosławieństw, darów i cnót… Islam opiera się na czystości i nie toleruje najmniejszej choćby plamki, najmniejszego zabrudzenia. Nie pokazuje się swej twarzy nieczystą.
Po pierwsze: - czystość ciała, ubioru i pożywienia
Po drugie: - czystość zmysłów, tzn. powstrzymywanie się od grzechów i wykroczeń.
Po trzecie: - czystość serca, tzn. wyrzeczenie się wszelkich złych cech takich jak nieżyczliwość, skąpstwo, zawiść i złośliwość.
W ..........

Czytaj dalej!

ŻYCIE SUFIEGO HAZRAT INAYAT KHAN

Miejsce i okoliczności urodzenia

INAYAT (czyt. inaajat) urodził się w Baroda, w mieście położonym w prowincji Gujerat (czyt. gudżieraat), w środę, dnia 5-ego lipca 1882 r., o godz. 23:35 w domu dziadka znanego pod imieniem Maula Bakhsh (1833 - 1896). Inayat był najstarszym dzieckiem Khatidja Biy (czyt. Chatiiddża Biij), drugiej żony Rahmat Khan (1843 - 1910). Inayat odziedziczył swoje piękne imię niosące w sobie znaczenia łaskawości, dobroczynności i łagodności, wolą swojej umierającej w tym czasie ciotki - Inayat Bibi - która niosła w sobie ideał, że świat powinien być lepszym i wznioślejszym miejscem niż jest. Umierając, powiedziała taką proroczą myśl, że przychodzące w tym czasie na świat dziecko urodziło się, aby żyć i wypełniać świat misją jego udoskonalania. Inayat odziedziczył więc swoje imię po swojej cioci.

Rahmat Khan i Khatidja Bibi (Biy, 1868 - 1902) mieli łącznie czworo dzieci, czterech synów: Inayat Khan (1882 - 1927), Mahebud Khan (1887 - 1948), Karemat Khan (1892 - 1900) i Musheraff Moulamia Khan (1895 - 1967). Matka Inayata przed jego urodzinami miała szereg proroczych snów. Często widywała we śnie Chrystusa, który przychodził do niej i leczył ją. W snach pojawiał się też Prorok Muhammad, który ją błogosławił. Czasami też odkrywała, że znajduje się w kręgu, pośród proroków i świętych, którzy przekazują jej coś cennego, lub którzy wspólnie z nią czekają na coś, co będzie dla nich wielkim. Często też modliła się o ochronę i opiekę przywołując imiona wielkich proroków i świętych, takich jak: Jezus, Mojżesz, Abraham i Muhammad.

Duchową filozofię życia przejął Inayat wprost od swego ojca, Rahmat Khana, który był muzykiem i poetą, uczniem wielkiego świętego z Pendżabu znanego jako Sufi Alias, który w szczególności kształcił go w starożytnej klasycznej muzyce Indii. Ten wielki święty, Sufi z Pendżabu wiódł życie wędrownego ascety, nigdy jednak nie prosił o jedzenie (co jest w zwyczaju), żyjąc mocą Boga. Pod kierunkiem tego świętego Rahmat osiągnął głębokie zrozumienie życia i wielki wzgląd dla każdej duszy. Inayat z wdzięcznością przejął i wspomniał to święte dziedzictwo.

Dziadek Inayata ze strony matki, Chole Khan lepiej znany pod swym duchowym imieniem Maula Bakhsh (1833 - 1986) - w którego domu zresztą urodziło się to uświęcone dziecię - również posiadał głębokie sufickie korzenie. Kiedy miał lat piętnaście życia za sobą, spotkał derwisza przynależącego do tradycji Chishti (czyt. Czisztii), w której praktykowano uwielbienie, oddanie i kontemplację Boga przy pomocy środków muzycznych . Derwisz ten zmienił imię chłopca na Maula Bakhsh, co znaczy "Boży Dar" i przepowiedział mu, że pod tym imieniem będzie znany w całym ogromnym kraju Indii jako muzyk i pieśniarz. Co ciekawe chłopiec w tym wieku nie tylko nie myślał o muzyce, nie miał słuchu i nie potrafił nawet dobrze zaśpiewać. Przepowiednia jednak wspaniale się spełniła, gdyż Maula był twórcą Akademi Muzycznej i zrobił nawet doktorat w przedmiocie muzyki. Dom Maula w Baroda był miejscem spotkań wielkich poetów, filozofów muzyków Indii w owym czasie.

Inayat szczególnie wiele przejął od swego dziadka, jednego z najsławniejszych wyrazicieli ducha derwiszów tradycji Chishti. Studia nad poezją Kabira, Nanaka, a także Sundara i wielu innych były podstawą głęboki ..........

Czytaj dalej!

Assalamualaikum!

Serdeczne pozdrowienia dla wszystkich zainteresowanych Suficką Drogą Duchowego Rozwoju (Sufi Tariqah) i wszystkich Inicjowanych w Drogę Sufi wielbicieli Najwyższego Boga (Allah)!

Wielcy Sufi i Mistrzowie Suficcy w Ajmer (Pir, Baba, Murshid) pozdrawiają wszystkich polskich pielgrzymów kroczących Drogą i tych, którzy pragną rozpocząć duchową podróż. Ajmer - Najświętsze miasto Indii jest zarazem Centrum Sufizmu na świecie i  każdego roku do Ajmer pielgrzymują Derwisze (Tańczący Sufi) oraz miliony pielgrzymów z całego świata chcących modlić się w DARGAH - Świętym Sanktuarium Największego Świętego Indii, którego kult z roku na rok wzrasta - Mistrza (Khwaja) Moinuddin Hasan Chishty!

Jakież to jest wspaniałe przeżycie móc oglądać te wspaniałe pielgrzymki z różnych stron świata! Kolorowe, rozśpiewane korowody wiernych niosących Dary (Czador) - tańcząc i śpiewając zdążają do DARGAH (Świętego  Sanktuarium Khwaja Moinuddin Chishty), aby złożyć swój dar i przez to uzyskać Błogosławieństwo Khwaja Baba!

Dargah jest miejscem, gdzie wszyscy mogą znależć SPOKÓJ i wyciszenie oraz miejscem, gdzie spełniają się wszystkie modlitwy tych, którzy są wierni, oddani Bogu i mają czyste serca i intencje.

Syed Tafazzul Hussain Chishty jest potomkiem w prostej linii Khwaja Moinuddin Chishty i sprawuje w Ajmer władzę Sahibzada Ajmeri - Najwyższego Pira (Pir - Nauczyciel Duchowy). W Dargah pełni Służbę wszystkim potrzebującym duszom udzielając wsparcia i Błogoslawieństwa.

W 2007 roku byliśmy gośćmi Pir Tafazzul, który przez swych wielbicieli i oddanych uczniów duchowych zwany jest Khwaja Baba. Baba Tafazzul otoczył naszą pielgrzymkę największą opieką i wsparciem obiecując przyjechać do Polski na spotkanie tych, którzy zechcą podążać Królewską Drogą Sufich - Ścieżką Serca!

Wszyscy, którzy chcą podjąć duchową pielgrzymkę i spotkać Baba Tafazzul, który jest bratem Pir Sadique Baba oraz synem Pir Sidiq Baba muszą mieć odpowiednio długi staż praktyki oraz uczestnictwo w programach sufickich w Polsce.

Pozdrawiam! Salam!

DŻELALUDDIN RUMI by Hazrat Inayat Khan

Umiłowani Boga, Przedmiotem mojego dzisiejszego wykładu jest Dżelaluddin Rumi, największy poeta jakiego kiedykolwiek znał świat: poeta, którego przesłanie, zarówno w jego życiu jak i dziele, nakreśla wyraźną granicę nowej ery, nowy krok w tradycji sufich, będący najbardziej starożytną szkołą Mistyków i Filozofów, która wywodzi się ze starożytnej szkoły mistycznej Egiptu. Pierwszą i najbardziej znaną inicjowaną osobą w tej szkole był Abraham, ojciec trzech wielkich religii świata: judaizmu, religii chrześcijańskiej i religii islamu. Dżelaluddin Rumi natchnął nowym życiem i nadał nową formę temu mistycznemu prądowi. Właśnie od czasów działalności Rumiego suficka kultura mistyczna rozprzestrzeniła się po całym świecie. Przyczyna tego stanu rzeczy tkwi w tym, że Rumi był nie tylko mistykiem i marzycielem, ale również najbardziej uczonym człowiekiem współczesnych mu czasów - był wielkim mężem stanu i politykiem, był naczelnym sędzią w systemie prawnym swego kraju (jakby Prezes Sądu Najwyższego). Dżelaluddin Rumi cieszył się wśród ludzi wielką reputacją jako człowiek najbardziej uczony: człowiek rozumu, pod każdym względem praktyczny i rozgarnięty oraz magister teologii. Ściśle rzecz biorąc, w swoim kraju był człowiekiem na świeczniku. Czytał poezję, w tym niektóre utwory Attara, ale jego wykształcenie opierało się głównie na wyszkoleniu teologicznym. Historia jego życia jest w każdym calu niezwykła i cudowna, szczególnie jeśli chodzi o przebudzenie ku sufickim ideałom.

Kiedyś, w chwili wolnego czasu, Rumi siedział sobie nad manuskryptami. W jego czasach druk nie był jeszcze znany, nie było książek, to też manuskrypty stanowiły prawdziwy skarb. Wtem, do pomieszczenia, w którym siedział Rumi, wszedł jakiś człowiek w łachmanach. Z wyglądu przybysza można było przypuszczać, że jest on żebrakiem, po prosu - nędzarzem. Zarazem jednak człowiek ten chodził jak król. Zamiast jakiegoś powitania, pierwszą rzeczą, którą uczynił, było usunięcie z pomieszczenia wszystkich manuskryptów. Rumi nie mógł tego zrozumieć. Oto do domu najważniejszego obywatela miasta wchodzi jakiś gość w łachmanach i wyrzuca wszystkie manuskrypty, które on, Rumi, tak sobie ceni. Ale Rumi był wielkim człowiekiem. Nie dał poznać po sobie zmartwienia i irytacji wywołanych takim zachowaniem. Jako że posiadał wręcz doskonałą dyscyplinę wewnętrzną, tylko zapytał żebraka: - Co masz zamiar zrobić? - Co ty czytasz? - odpowiedział mu żebrak - Jeszcze nie skończyłeś? Czytasz przez całe życie i jeszcze nie skończyłeś. Błądzisz oczyma po małych stronach, które nie mogą pomieścić tego, co objawia nam nieustannie księga życia, i to zajęcie pochłonęło całe twoje życie. Czy to, co ci jeszcze zostało, również ma zostać poświęcone na czytanie? - O co ci chodzi? Na co chcesz zwrócić mi uwagę? - zapytał Rumi. - Chciałbym cię zapytać, czy rozważyłeś, co jest celem twojego życia. Czy pozycja, którą w obecnej chwili zajmujesz, to stanowisko, pozycja i sława, czy właśnie to jest celem? Do czego dorastasz, czego oczekujesz? Jaki cel masz przed sobą? Czy twoje życie, patrząc na nie od narodzin po śmierć, trwa nie więcej niż cztery dni, czy też jest życiem ciągłym? Jeśli jest to życie ciągłe, dokąd zatem prowadzi? Spójrz - jeśli to niezwykle wysokie stanowisko teraz należy do ciebie, to kiedyś należało do kogoś innego i, po jakimś czasie, będzie piastował ..........

Czytaj dalej!